Indygo – jeden z najstarszych barwników naturalnych

Indygo znane było już w starożytności — korzystali z niego zarówno starożytni Grecy, jak i Rzymianie, którzy najprawdopodobniej importowali barwnik z Indii. W świecie rzymskim indygo wykorzystywano nie tylko do barwienia tkanin, ale również jako pigment malarski oraz składnik preparatów kosmetycznych i leczniczych.

Najstarsze dowody na stosowanie indygo pochodzą z terenów dzisiejszego Pakistanu, gdzie odkryto nasiona kilku gatunków indygowca barwierskiego, datowane na lata 2500–1700 p.n.e. Kolejnym ważnym źródłem jest tabliczka klinowa z Mezopotamii z VII wieku p.n.e., zawierająca opis barwienia wełny poprzez wielokrotne zanurzanie i wietrzenie materiału — procesu charakterystycznego dla barwienia indygo.

W średniowieczu indygo pozostawało towarem luksusowym. W XIII wieku Marco Polo opisał proces jego przygotowania, a barwnik był eksportowany z Indii do rejonów Morza Śródziemnego przez arabskich kupców, zanim na większą skalę rozpowszechniły się europejskie rośliny barwierskie.